posted on 12 Jul 2009 10:45 by komkom23
เช้านี้อากาศเย็นเพราะฝนพรำ ฟ้าคลึ้มด้วยม่านน้ำ...สบายตา
ดอยสุเทพซ่อนตัวหลังหมอกฝน
บางครั้งใจดีเผยเรือนยอดให้ดูชม...งามตา
...วันนี้คล้ายวันนั้น ต่างเวลา ต่างสถานที่ ต่างอารมณ์
------------------------
แต็ด แต็ด แต็ด แต็ด แต็ด...เสียงรถอีแต๋นบนเส้นทางชนบท
น่าคลั่งใจตายเมื่อเห็นรถกระบะคันแล้วคันเล่าวิ่งผ่านไป
หากทนรอโบกรถกระบะเหล่านั้นคงไปได้ไกลโข
แล้วนี่มานั่งรถอีแต๋นทนเชื่องช้าอยู่ทำไม
แต็ด แต็ด แต็ด แต็ด แต็ด...ดู ดู เครื่องยนต์ยังทำเสียงล้อเลียน
...จะขอลงดีใหม แต่ลุงจะว่ายังไง ทางก็อีกไกลยังไม่ถึง
...ลงแล้วจะโบกได้ใหม เอายังไงดี
แต็ด แต็ด แต็ด แต็ด แต็ด...ยัง ยังไม่เลิกล้อเลียน
นึกดู แล้วฉันจะรีบไปไหน ความไม่เป็นดั่งใจมิใช่หรือที่อยากเผชิญ ระหว่างทางมิใช่หรือที่อยากสัมผัส
แต็ด แต็ด แต็ด แต็ด แต็ด...แน่ะ แน่ะทำมาเป็นเออออ
-----------------
สองข้างทางมีทุ่งนาเขียวฝนพรำ
เมฆหมอกลอยต่ำรอบเส้นสายตา
ชวนให้นึกว่า หลังทุ่งนาหลังหมอกฟ้า มีสิ่งใด ^ ^
...หรือเธอรู้
: p
posted on 06 Jul 2009 20:04 by komkom23
------------------------
...รู้สึกดีจิงๆ ตอนที่เข้าหอสมุดหาหนังสือบนชั้น
อยากได้เล่มหนึ่ง ดันได้อีกเล่มหนึ่ง...ไม่เคยเกี่ยวกัน
อาจเพราะจำอักษรผิด เลขเล่มคลาดเคลื่อน ...สุดแล้วแต่
แต่ฉันก้อได้หนังสือที่ดีที่สุด(ที่สุดตลอดละคุณนะ) ออกมาอ่านตามเคย...มิรู้เบื่อ
------------------------
อย่าอยู่ใกล้แสงไฟ เพราะก่อนที่มันจะฉายแสงที่ใด มันสว่างไสวที่ตนเอง
------------------------
เหมือนจะนึกอะไรได้
เหมือนจะเข้าใจในบางอย่าง
อันนี้ศาสตร์ อันนั้นศิลป์
...................
ค้นในกูเกิ้ลก้อมีคำตอบ...ตอบแบบฝืดคอ
...เธอต่างจากเส้นสายไวแสงอย่างไร?
อันนี้ไม่ใช่ เธอปล่อยมันไป
ฉันเสียดาย เสียดายที่มันไป
เธอสูงวัย หรือเธอว่องไวที่จะปล่อยวาง
.............
...แล้วเธอต่างจากสิ่งมีชีวิตเบื่อโลกอย่างไร?
หลายคนไม่เข้าใจ หลายคนต่างวัย
ฉายซ้ำทุกเรื่อง เรื่องไม่เข้าใจ ไม่เห็นเหน็จเหนื่อยอ่อนใจ
ฉันสิเหนื่อยล้าอ่อนใจ อยากชั่งมันประไร
เธออดทนเหลือร้าย หรือมากไว้ด้วยเมตตา
............
เธอคือแสงส่องทางไกล พลังงานมาจากใจ
ขอปวารนาตัวเป็นคบไฟ ช่วยส่องไฟ ไว้ส่องทาง
....เธอจ๋า อย่าลืมเติมน้ำมัน
:p
posted on 03 Jul 2009 19:52 by komkom23
วันนั้นที่ฉันโศก เพื่อนปลอบด้วยเรื่องเศร้า พลันหายในบัดดล
-------------------------------------------------------
ครั้งหนึ่ง...ฉันเคยได้ยิน เมื่อคนประสบชะตาอันเลวร้ายชวนให้ท้อแท้ สิ้นหวัง ตกต่ำที่สุดในชีวิต
เมื่อนั้นจงทำใจ(ปลอบใจ)ตนไว้ว่า นับแต่นี้ชีวิตจะดีขึ้นๆ...
...ขอถอนหงอกหน่อยเถอะ นี่มันหนังชีวิตบัดซบชัดๆ
พ่อเป็นอัมพฤกต์ แม่เป็นอัมพาต พระเอกไปทำงานเป็นตังเก โดนโกงค่าแรง ตำรวจมาเลเซียจับ
ติดคุกสามปี กลับถึงบ้าน บ้านโดนไฟใหม้ไล่ที่ พ่อแม่ผูกคอตายเมื่อปีกลาย ...เศร้าว่ะ หยุดเถอะ
...จุดตำ่สุดของชีวิตคงไม่เท่ากัน เพราะฉนั้น ที่ว่าต่ำแล้ว แย่แล้ว พรุ่งนี้อาจมีแย่กว่า
จงทำใจไว้เถิด
--------------------------------------------------
ปล.นี่กะจะให้กำลังใจนะเนี่ย
:P
edit @ 3 Jul 2009 20:23:44 by ปกิณกะความคิด
edit @ 6 Jul 2009 19:39:44 by ปกิณกะความคิด
